Print deze pagina

Studiereis Ghana

Verpleegkunde studenten maken kennis met het verpleegkundige beroep in West-Afrika, Ghana

Vanaf 2011 gaat er jaarlijks een select groepje vierdejaars verpleegkunde studenten naar Ghana. De studenten maken kennis met de West-Afrikaanse cultuur in het algemeen en met het werken als verpleegkundige in een lokaal streekziekenhuis in het bijzonder. Ze lopen zes weken stage in het West Gonja Hospital in Damongo in het noorden van Ghana. Elk jaar weer opnieuw vertellen de studenten na afloop van hun stage hoe bijzonder deze ervaring voor hen is geweest. De studenten lopen van tevoren vaak stage in het MUMC+. De complexiteit, de hoogstaande technologie en de hoeveelheid aan middelen die het MUMC+ heeft, tref je in het West Gonja Hospital niet aan. Onder deze beperkte omstandigheden zorg bieden is een grote uitdaging. Om de ervaringen die de studenten en ikzelf elk jaar opdoen in het verpleegkunde team breder te kunnen delen en de ervaringen ook meer onderdeel van het curriculum te maken door b.v. in de toekomst een keuzedeel Internationalisering te ontwikkelen, hebben we dit jaar besloten dat een docent verpleegkunde, Judith Bongaerts, de studenten en mij vergezelt. Judith vertelt het volgende over haar ervaringen.

‘Van 12 april tot 21 april 2018 heb ik het genoegen gehad om mee te gaan naar Ghana, waar vier van onze studenten verpleegkunde stagelopen in het ziekenhuis in Damongo. Het is moeilijk om met woorden te beschrijven hoe ik dit heb ervaren. Je moet het zelf beleven en mee maken. Het is ca. zes uur vliegen vanaf Nederland echter je komt in een compleet andere wereld. Onze basisbehoeften, zoals schoon en werkend sanitair zijn hier niet vanzelfsprekend. In het binnenland is geen, of in ieder geval, niet overal elektriciteit. Water, wordt op veel plekken nog gehaald op een centrale plek in het dorp. Het ziekenhuis in Damongo is “primitief” voor onze begrippen. Mannen, vrouwen en kinderen uit de verre omstreken komen hier om behandeld te worden. Door de hulp die dit ziekenhuis krijgt, schijnt er al veel verbeterd te zijn en is er sprake van enige “modernisering”. Leven en dood zijn hier andere begrippen dan bij ons. Allerlei factoren zoals, geld, afstand en overlevingskansen in hun eigen omgeving spelen hierbij een rol.  Zoals ik al eerder benoemde, moeilijk om te verwoorden wat ik, wij, in de tien dagen die we in Ghana verbleven, hebben gezien. Ik merk dat het bij mij nog moet indalen. Ik heb dingen gedaan waarvan ik altijd gezegd heb dat ik dit nooit zou doen. Me wassen met teiltjes water in de buitenlucht, naar het toilet gaan op plaatsen waarvan je niet weet wat er naar boven komt kruipen, voedsel gegeten waarvan je niet zo goed weet wat het is. Warmte ervaren die nauwelijks te hanteren is. Maar vooral heb ik ervaren dat geluk niets te maken heeft met rijkdom. Alle Ghanezen die ik ben tegenkomen, zijn uitermate vriendelijk en behulpzaam. Het gezin is hier het belangrijkste, samenzijn, voor elkaar zorgen en delen met elkaar wat je hebt. Onze studenten zijn vertrokken als soms nog wat naïeve jonge dames, die veel als vanzelfsprekend beschouwen. Ik ben ervan overtuigd dat ze over zes weken terugkomen en veranderd zullen zijn. Meer volwassen en meer in staat om te relativeren’.

Wij zijn trots op Leeuwenborgh en onze sector Zorg en Welzijn dat we onze verpleegkunde studenten deze kans kunnen bieden. Het is een ervaring waar ze ook de rest van hun leven nog aan terug zullen denken en absoluut een bijdrage zal leveren aan hun professionele en persoonlijke ontwikkeling.

Judith Bongaerts en Jack van Dongen 

De ervaringen van de studenten zijn te volgen op de facebookpagina ‘project Ghana 2018 Leeuwenborgh Maastricht’